Bazı kelimeler, bazı kavramlar sadece sözlüklerdeki tanımlarıyla sınırlı kalmamalıdır. Örneğin "mucize" kavramı... Eğer Fabrika Voleybol Okulları’nın Türkiye’nin dört bir yanındaki, özellikle de Şırnak, Şenoba ve Beytüşşebap hattındaki dokunuşunu bir isme sığdırmam gerekseydi, hiç düşünmeden "mucize" derdim.
Her ay 1000' lerce kilometre yol kat etmek, coğrafyanın zorlu yollarını arşınlamak, dışarıdan bakıldığında sadece bir "yorgunluk" gibi görünebilir. Ancak o salonun kapısından girdiğim an; bir voleybol topunun yere çarpmasıyla çıkan o ritmik sesin, çocukların gözlerindeki ışıltıya dönüştüğünü gördüğümde, tüm yorgunluk bir sis bulutu gibi dağılıyor. O kilometreler, bir çocuğun kalbindeki umudu yeşertmeye değiyor.
Bu bölgede çocuk olmak, çoğu zaman "çocukluğunu yaşamadan büyümek" demekti.
Hayatın gerçekleriyle erken yaşta tanışan, oyun oynamayı sadece bir lüks zanneden nice genç yürek gördüm. İşte o anlarda voleybol, sadece bir spor dalı olmaktan çıkıp, onların saklı kalmış çocukluğunu yeniden uyandıran sihirli bir değneğe dönüştü. Sahaya çıktıklarında o ciddiyetin yerini saf bir mutluluğun aldığını, kalplerindeki o gerçek çocukluğun voleybol topuyla dans ettiğini izlemek, bu işin en büyük mükafatı.
Şırnak, Şenoba ve Beytüşşebap’ın coğrafyasına sinen o voleybol sesi, aslında bir değişimin ayak sesleri. Bu okulların açılmasıyla birlikte sadece yetenekli oyuncular kazanmadık; hayata tutunan, özgüveni yerine gelen, ailesiyle kurduğu bağı güçlenen binlerce "gelecek" kazandık. Çocukların bir voleybol topuna duyduğu o büyük heyecan, aslında kendi yarınlarına duydukları inancın bir yansıması.
Fabrika Voleybol, bir spor projesinden çok daha fazlası; bir yaşam biçimi, bir inatlaşma, bir umut köprüsü. Gördüğüm her hikaye, dokunduğum her hayat, bu projenin ne kadar değerli olduğunu her geçen gün daha fazla kanıtlıyor.
Oradaki çocukların mutluluğu, attıkları her servis, fileye değen her top; bu coğrafyanın kaderini değiştiren en güçlü mesaj. Bugün o salonlarda sadece voleybol oynanmıyor; geleceğe dair hayaller kuruluyor, ülkemizin en uzak yerlerinde umut çiçekleri açıyor.
İyi ki o toplar o salonlara girdi, iyi ki o çocukların kalbine o sporun heyecanı dokundu.Çünkü inandım ki; bir çocuğun voleybol topuyla kurduğu o ilk bağ, aslında hayatla kurduğu en güçlü bağdır.
Bu noktada, tüm bu anlattıklarımın bir "mucizeye" dönüşmesini sağlayan, Türkiye Voleybol Federasyonu çatısı altında bu projeyi tasarlayan, emek veren ve hayata geçiren o vizyoner insanları da anmak bir vefa borcudur. Onlar, sadece spor okulu inşa etmediler; onlar, aslında uzakların uzağına, kalplerin en derin köşesine açılan bir kapı araladılar.
Bizler, o kapıdan geçip sahada çocuklarımızın elinden tutan elçiler olsak da, o kalplere asıl dokunan, o imkanı yaratan ve voleybolun birleştirici gücünü bu topraklara taşıyanların emeğidir. Bu projenin mimarları, attıkları her adımla aslında sadece sporcu değil, geleceğin umut dolu bireylerini yetiştirmek için bir ışık yaktılar. O ışık, bugün Şırnak'ta, Şenoba'da ve Beytüşşebap'ta binlerce çocuğun hayatını aydınlatıyorsa; bu, inançla atılmış o kıymetli imzalar sayesindedir.
İyi ki o toplar o salonlara girdi, iyi ki bu kapı açıldı. Voleybol, sadece bir oyun değil; bir çocuğun hayatını değiştiren, ona 'ben de varım' dedirten bir yolculukmuş; bunu bizlere gösterdikleri için teşekkürler."