Ebû Hüreyre’den nakledildiğine göre, Hz. Peygamber (sas) bir gün yanındakilere sordu:
“Müflis kimdir, biliyor musunuz?”
“Bize göre müflis, parası ve malı olmayan kimsedir.” diye cevap verdi, ashâbı.
Bunun üzerine Resûlullah (sas) gerçek iflası şöyle izah etti:
“Şüphesiz ki ümmetimden iflas eden kişi, kıyamet günü namaz, oruç ve zekâtla gelir. Aynı zamanda birine sövmüş, başka birine iftira etmiş, şunun malını yemiş, bunun kanını dökmüş ve şunu dövmüş bir halde gelir. Bunun üzerine iyiliklerinin sevabı şuna buna (hakkına girdiği kişilere) verilir. Üzerindeki kul hakları bitmeden sevapları biterse, hak sahiplerinin günahları kendisine yüklenir. Sonra da cehenneme atılır.” (Müslim, “Birr”, 59.)
Ne‘ûzu Billah, Ya Rab! Ne acı bir durum!
Salih amelle, manevî puanlarla çantanı doldurmuşsun. Ama kul hakkına dikkat etmediğin için, helalleşmeyi de ihmal ettiğinden hesaplaşma o tarafa kalmış.
Titiz bir inceleme yapılıyor.
Kul hakkına girdiğin ortaya çıkıyor.
Hak sahibinden kurtulman için bir fırsat sunuluyor sana.
Hayırlarından ve sevaplarından alınıp hakkına girdiğin kişiye veriliyor. Veriliyor da veriliyor.
Ancak öyle bir girmişsin ki kul hakkına, sevapların bitiyor. Sevapların karşılayamıyor, üzerindeki kul haklarını.
İkinci aşamaya geçiliyor. Zira kurtulman gerekiyor bu günahtan. Bu sefer hakkına girdiğin kişilerin günahları sana aktarılıyor.
Ne kötü bir akıbet!
Ahirete kendince dolu bir hesapla gidiyorsun, kurtulmanın derdindesin. Cenneti arzuluyor, cehennemden uzak durmanın hesabını yapıyorsun. Ama heyhat!
Dolu hesabın kurtaramıyor seni, sıfırlanıyorsun. Sıfırlanmakla da kalmıyor eksilere düşüyorsun.
Kul hakkının insanı götüreceği yer burası işte.
Rahmet Peygamberi (sas) işin ciddiyetini kavrayalım diye ne kadar güzel anlatmış.
Kul hakkından uzak durmalıyız, her yönüyle. Kıyısından, ucundan bile geçmemeliyiz. Maddi, manevi, sözlü, fiili her çeşidinden kaçmalıyız kul hakkının.
Rabbim hayat veren Nebevî uyarıları anlamayı, özümsemeyi ve yaşamayı nasip etsin bize. Başka kurtuluş şansımız yok.