İnsanlığımız Nereye Gidiyor? Bir Öz Eleştiri Çağrısı

​Teknolojinin zirvesinde, yapay zekânın sunduğu sınırsız konforun ortasındayız. Ancak bu dijital ihtişamın ardında, insan olmanın en temel harcını oluşturan değerlerin sessizce yok oluşuna tanıklık ediyoruz. Son beş yıla dönüp baktığımda, toplumsal dokumuzda derin bir aşınma, bir "yabancılaşma" görüyorum.
​Selam vermenin nezaketi, hatır sormanın samimiyeti, düğünlerdeki ortak neşemiz ve taziyelerdeki ortak hüznümüz... Bunlar, sadece sosyal gelenekler değil; bizi birbirimize bağlayan görünmez halatlardı. Şimdi ise o halatlar tek tek kopuyor. Birbirimize duyduğumuz o kadim güven, yerini "kimse aramazsa ben de aramam" şeklindeki soğuk bir "menfaat dengesine" bırakmış durumda.
​Birini aradığımızda cevap alamamanın ağırlığı, bir taziye mesajının "görüldü" olarak kalıp yanıtsız bırakılması; aslında sadece bir iletişimsizlik değil, bir aidiyet kaybıdır. Babamın vefatı sürecinde, bu acı gerçeği bizzat iliklerime kadar hissettim. İnsan, en zor gününde yanında bir ses, bir nefes, samimi bir teselli arıyor. O gün anladım ki; eğer bizler birbirimizin acısını paylaşamıyor, sevincine ortak olamıyorsak, yaşayan bir toplum olmaktan çıkıp sadece yan yana duran yalnız bireylere dönüşüyoruz demektir.
​Peki, ne yapmalıyız?
​İnsanlığımızı, vicdanımızı ve merhametimizi teraziye koyma vakti gelmedi mi? Kendimizi silkelememiz ve yeniden hatırlamamız gerekiyor:
​Vefa Borcunu Hatırlamak: Taziye, düğün veya hasta ziyareti; sadece görev icabı yapılan eylemler değil, "Ben buradayım, yanındayım" demenin en insani yoludur.
​İletişimin Gücü: Eğer fiziksel olarak iştirak edemiyorsak bile, bir telefon veya içten bir mesajla mazeretimizi bildirmek, aradaki bağı koparmamanın en asgari nezaketidir.
​Yapıcı Dil: Hatalarımızı birbirimizin yüzüne vurmak yerine, güzel bir dille, şefkatle anlatabilseydik, birbirimizi dışlamak yerine onarmayı seçebilirdik.
​Hayat, ancak paylaşıldıkça anlam kazanır. Selamımızı, sohbetimizi ve birbirimize olan güvenimizi kaybettiğimizde, teknolojik ilerlemenin de bir kıymeti kalmıyor. Unutmayalım ki bizi insan yapan, sahip olduğumuz imkânlar değil, birbirimize gösterdiğimiz şefkattir.
​Yeniden o eski, güven dolu bağları kurmak mümkün. Yeter ki birbirimize yeniden "insan" gözüyle bakmayı seçelim.