Önce Şırnak Ticaret ve Sanayi Odası, ardından Şırnak Baro Başkanlığı, sonra Üniversite Rektörlüğü ve şimdi Cizre Ticaret ve Sanayi Odası Başkanlığı…
Koltuklarda peş peşe gelen değişimler yaşıyoruz.
Bu şehirde yaşayan, halkın sesine kulak vermeye çalışan biri olarak düşünüyorum:
Şırnak’ta değişen ne?
Elbette seçimlerle rektör atamasını aynı nedene bağlayamayız. Her kurumun işleyişi, her değişimin kendi koşulları var. Adayların emeğini ve ekiplerin çalışmalarını da görmeliyiz.
Yine de bu hareketlilik, toplumun kurumlarla kurduğu ilişkiye bakmayı gerektiriyor.
Çünkü yönetimler kendi koşulları içinde değişirken, onları değerlendiren insanların beklentileri de dönüşüyor.
Dünyada da benzer sorgulamalar var. Amerika’daki siyasi değişimler, Avrupa’nın farklı ülkelerinde yükselen alternatif yönetim arayışları, Türkiye’de çözüm ve barış yönünde atılan adımlar…
Bunlar aynı nedenlerden doğmuyor elbette. Aynı yöne de gitmiyor.
Ancak alışılmış politikaların ve yönetme biçimlerinin yeniden değerlendirildiği bir dönemi düşündürüyor.
Şırnak bunun dışında değil.
İnsanların dünyaya baktığı pencere genişliyor. Son hızla gelişen dijital medya sayesinde eğitim, iletişim, hareketlilik ve farklı şehirlerle kurulan ilişkiler ve beklentiler de değişip dönüşüyor.
Başka şehirlerdeki kurum ve kuruluşlar izleniyor. Yapılanlar karşılaştırılıyor.
Ardından o soru geliyor:
“Onlar yapabiliyorsa biz neden yapamıyoruz?”
Bir yönetimin başarısı da eksikliği de kısa sürede duyuluyor. İnsanlar daha çabuk haberdar oluyor ve sonuç bekliyor.
Üstelik son zamanlarda kentimizin geleceğine ilişkin büyük beklentiler oluşturuluyor.
Hükümet kanadından huzurun güçlendiği, güvenlik kaygılarının gerilediği, yatırımların önünün açıldığı açıklamaları yapılıyor.
Gabar petrolü, Kalkınma Yolu, Trabzon–Şırnak arası gelişim koridoru, yol yatırımları…
Gerçekleşenlerle proje ve vaat aşamasındakileri ayırmalıyız.
Fakat açıklanan her büyük imkânın, insanlarda kendi hayatına ilişkin bir beklenti oluşturabileceğini de görmeliyiz.
Petrol çıkarılan yerde gençler iş bekler.
Ticaret yollarının konuşulduğu yerde esnaf hareketlilik bekler.
Yatırımların anlatıldığı yerde vatandaş, yıllardır bekleyen sorunlarının çözülmesini ister.
Biz bu beklentileri çevremizde duymuyor muyuz?
İş arayan gençlerin, çocuklarının geleceğini düşünen ailelerin sorularını; ekonomik olarak önünü açmak isteyen esnafın, sosyal yardımlarla geçinen sessiz çoğunluğun sorunlarını…
“Şehrimiz gelişiyorsa bizim hayatımız neden değişmiyor?”
Sosyolojik açıdan üzerinde durmamız gereken mesafelerden biri burada: Vaat edilen gelecek ile yaşanan hayat arasındaki mesafe.
Bu mesafe açıldığında umut, zamanla hayal kırıklığına dönüşebilir.
Kalkınma talebi güçlendikçe, karşılanmayan beklentiler mevcut yönetimlerin sorgulanmasına yol açabilir.
Belki de bazı seçmenler değişim yönünde oy kullanırken birikmiş memnuniyetsizliklerini ifade ediyor.
Bunu kesinleştirmek için seçmenlerin gerekçelerini dinlemek gerekir. Ancak işsizliği ve geçim kaygısını dışarıda bırakan bir değerlendirme eksik kalır.
Elbette bütün sorumluluğu bu kurumlara yükleyemeyiz.
Yine de sorunları gündeme taşımalarını, çözüm aramalarını ve yetkileri ölçüsünde öncülük etmelerini bekleriz.
Bir de temsil meselesi var.
Şırnak’ta akrabalığın, tanışıklığın ve güçlü sosyal ilişkilerin önemini biliyoruz. Dayanışmanın önemli kaynaklarından biri bunlar.
Fakat kuruma ulaşmak sürekli tanıdık bulmayı gerektiriyorsa durup düşünmeliyiz.
İnsan, kendi kurumunun kapısını çalmak için neden aracıya ihtiyaç duysun?
Yeni isimlerin ortaya çıkması, farklı çevrelerin sorumluluk alma ve karar mekanizmalarında yer bulma isteğini de yansıtabilir.
İnsanlar dinlenmek istiyor.
Dikkate alınmak istiyor.
Bununla birlikte her değişimi geçmişin bütünüyle başarısızlığı sayamayız. Önceki yönetimlerin emeğini teslim etmek gerekiyor, ancak bu yaklaşım onların eksiklerini konuşmaya engel değildir.
Yeni yönetimlere fırsat tanımak da sorgulamaktan vazgeçmek değildir.
Kurumların hafızası korunmalı. İyi işler sürdürülmeli, yarım kalanlar tamamlanmalı. Birikimin üzerine ne konulacağı açıklanmalı.
Emek isteyen işlere zaman tanınmalı. Ancak bekleyenlere ilişkin de gereken bilgi verilmeli.
Ulaşılabilirlik, katılım, kaynakların özenle kullanılması ve hesap verebilirlik, yönetimin gündelik işleyişine yansımalı.
Bize düşen de öneri sunmak, çalışmalara katılmak ve verilen sözleri takip etmek.
Kurumları yalnızca seçim günlerinde hatırlarsak, değişimin sorumluluğunu birkaç kişiye bırakmış oluruz. Oysa kalıcı iyileşme, toplumun taleplerini dile getirebildiği ve yöneticilerin bu taleplere cevap verdiği bir ilişkiyle mümkündür.
Şırnak acele ediyor; biriken sorunlarını çözmek, her yönüyle düzlüğe çıkmak istiyor!
Bu sebeple Şırnak’ta değişim rüzgârı esiyor.
Bu rüzgârın anlamını, iş bekleyen gencin, kepenk açan esnafın, hizmet bekleyen ve yoksulluk yaşayan vatandaşın hayatında göreceğiz.
Çünkü karşılanmayan beklentiler yerinde dururken hiçbir yönetim, değişim talebinin kendisiyle sona erdiğini düşünmemelidir.