Evet sevgili dostlar ve değerli okuyan arkadaşlarım; daha önce de ölmekten korkmazdım bazen küçük endişeler veya durup düşünüp şunu da denemek lazım derdim. Fakat şaka maka 3 yıl oldu ölmekten korkmayı unutalı.

Bu dünyaya kök saldığıma inanıyorum yetiştirmeye çalıştığım çocuklarım başta olmak üzere birçok bana inanan dostlarımla.

Eksiklerin azalacağı yerde artmaya başladığı bir yerde insanların umutlarını kaybedip bir daha dönmeyeceğini düşündüğü bir zamanda zaten çok da anlamlı değil bazı şeyler. Bu şeylerin adları , nitelik ve nicelikleri değişik bir şekilde adlandırılabilir örneklerle çoğaltılabilir.

Bu ülkede her eve ekmek girdikten sonra, yıllarını vererek eğitimlerini binbir güçlükle tamamlayanları gördükten sonra, bunları yapamadıkları için hayatlarına son verenlerin sayısının azaldığını gördükten sonra, insanların ihtiyaçtan çöpten ekmek topladıklarını bıraktıklarını gördükten sonra, hiçbir çocuğun dünyanın neresinde olursa olsunlar evsiz ve yatağına ölüm korkusu ve kaygısı olmadan girdiklerini gördükten sonra, gitmek; ayrılmak çok da anlamsız sayılmaz…

Ama; gördüğüm kadarıyla bunun için en az yarım asır lazım gibi geliyor. Bu karamsarlık neden diye sorduğunuzu duyar gibiyim. Sorsanız da umutlar başka bahara kaldı demekten hiç hoşlanmıyorum fakat ahan da gerçek bu…

Güzel yarınlara dair umutların bir an önce yeşermesi dileğiyle…