İnsan, hayatı boyunca pek çok yolculuğa çıkar. Kimi zaman bir şehre ulaşmak, kimi zaman sevdiklerine kavuşmak, kimi zaman da hayatın yorgunluğundan uzaklaşmak için yollara düşer. Fakat bazı yolculuklar vardır ki gidilen yerden çok, insanın içinde meydana getirdiği değişimle anlam kazanır. Umre, işte böyle bir yolculuktur.

Umre, sadece Mekke'ye gitmek, Kâbe'yi görmek, tavaf etmek ve Safâ ile Merve arasında sa'y yapmaktan ibaret değildir. Umre, insanın kendisiyle yüzleşmesi, Rabbine yönelmesi, hayatın telaşı içerisinde ihmal ettiği kulluğunu yeniden hatırlamasıdır. Bir bakıma insanın dünyaya dair yüklerini hafifletip ruhunu arındırma çabasıdır.

Kâbe'ye yönelmek, aslında bütün yönelişlerin en anlamlısıdır. Çünkü insan orada yalnızca bir binanın etrafında dönmez, hayatının merkezine neyi koyduğunu da yeniden düşünür. Tavaf ederken her dönüş, insana bir hakikati hatırlatır: Hayatın merkezinde dünya, makam, mevki, mal ve şöhret değil, Allah'ın rızası bulunmalıdır.

İhrama girmek de başlı başına anlamlı bir derstir. İnsan, üzerinde taşıdığı makamını, unvanını, servetini ve toplumsal farklılıklarını bir kenara bırakır. Herkes aynı kıyafet içerisinde, aynı kıbleye yönelir. Orada kimsenin unvanı, makamı, serveti veya şöhreti yoktur. Herkes yalnızca Allah'ın huzurunda bir kuldur. İhram, insana ölümün sessiz bir hatırlatmasını da yapar. Dünyada ne kadar farklı görünürsek görünelim, sonunda hepimiz aynı hakikate döneceğiz.

Arafat'ta vakfe, insanın mahşeri düşünmesine; sa'y, Hz. Hacer'in teslimiyet ve gayretine; zemzem ise Allah'a güvenmenin ve ümitvar olmanın bereketine işaret eder. Umrenin her bir menâsiki, aslında insanın hayatına dokunan ayrı bir derstir.

Bir de Kâbe'yi ilk gördüğünüz an vardır. O anı kelimelerle anlatmak kolay değildir. Yıllarca dualarda adı geçen, özlemi kalpte taşınan, fotoğraflarda görülen Beytullah ile yüz yüze gelmek… Belki de insanın o anda söyleyebileceği en anlamlı söz, sessizce Rabbine şükretmektir. Çünkü oraya gitmek bir imkân, nasip ve davettir.

Ancak unutulmamalıdır ki umrenin asıl anlamı, dönüş yolculuğunda ortaya çıkar. İnsan Mekke'den ayrılırken yalnızca bavulunu değil, orada kazandığı güzellikleri de yanında getirmelidir. Kâbe'nin etrafında dönen ayaklar kadar, o yolculuktan sonra değişen bir kalp de önemlidir. Diliyle telbiyeye eşlik eden insanın, dönüşünde de güzel sözden ayrılmaması; ellerini duaya kaldıran insanın, hayatında iyiliğe yönelmesi gerekir.

Belki de umrenin en büyük kazanımı, insanın memleketine aynı insan olarak dönmemesidir. Daha sabırlı, daha merhametli, daha mütevazı ve Rabbine karşı daha bilinçli bir kul olarak dönmesidir.

Rabbim bu yolculuğu gidecek olanlara nasip, gidenlere kabul, özlem duyanlara en kısa zamanda kavuşma vesilesi kılsın.

Çünkü bazı yolculuklar kilometrelerle ölçülmez; kalpte bıraktığı izlerle anlam kazanır. Umre de işte böyle bir yolculuktur.