Sosyal medyanın icadı, "herkesin bir sesi olması" vaadiyle yola çıkmıştı; ancak gelinen noktada bu seslerin büyük bir kısmının sadece gürültüden ibaret olması tam bir trajedi. Özellikle son yıllarda, hiçbir derinliği olmayan, entelektüel birikimi yerlerde sürünen ama kendini topluma ışık tutan bir "bilge" sanan figürlerin mantar gibi türemesi, gerçekten sabır sınırlarını zorluyor.

​Ekranda iki saniye görünüp, arkasına duygusal bir fon müziği atarak dünyayı kurtardığını sanan bu kitle, aslında cehaletin en özgüvenli halini temsil ediyor. Kitap kapağı açmamış insanların, yüzyılların felsefi tartışmalarını üç beş sloganvari cümleyle "çözüme kavuşturmaya" çalışması, sadece komik değil, aynı zamanda toplumsal zeka seviyesi için de tehlikeli.
​Bu kişilerin asıl derdi topluma mesaj vermek değil, toplumun en alt içgüdülerini gıdıklayarak "beğeni" ve "izlenme" devşirmek. Samimiyetten uzak, tamamen kurgu üzerine kurulu o "iyilik" videoları ya da parmak sallayarak verilen ahlak dersleri, aslında devasa bir ego tatmininden başka bir şey değil.

​Gerçekten bir fikri olan, bir konuda uzmanlığı bulunan insanlar genellikle konuşmadan önce iki kez düşünürken; bu kitle, bilmediği hiçbir konu olmamasının verdiği o korkunç rahatlıkla her gün yeni bir "toplumsal analiz" kasıyor.

"Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olanların sesinin, liyakatli insanların sesinden daha gür çıktığı bir "ses kargaşası" çağında yaşıyoruz."

​Algoritmaların kurbanı olup bu sığ sulara kapılmamak bir tercih meselesi haline geldi. Topluma mesaj vermeye çalışan bu "modern zaman bilgelerinin" asıl ihtiyacı olan şey bir mikrofon değil, bir miktar sessizlik ve bolca özeleştiri.
​Zira bazen topluma verilebilecek en güzel mesaj, konuşacak bir şeyi olmayınca susmayı becerebilmektir.