Haritalara bakıldığında "uzak" olarak adlandırılan, yolların kıvrımlarıyla zorlaştığı, bazen altyapının nefesimizi kestiği o coğrafyalar; aslında insanın kendi içine yaptığı yolculuğun en huzurlu duraklarıymış. Beytüşşebap’ı dışarıdan bir gözle, sadece fiziksel imkânlarıyla yargılayanlar, buradaki gerçek zenginliğin toprağın altında değil, insanların yüreğinde saklı olduğunu göremezler.

​Benim için Beytüşşebap; asfaltın bittiği, ancak insanlığın başladığı yerdir.

​Herkesin "uzak" diye ötelediği, altyapı sorunlarıyla tanımlamaya çalıştığı bu güzel ilçemiz, aslında modern dünyanın kaybettiği o en temel değerlerin,sevginin, saygının ve dayanışmanın kalesi durumunda. Burada insan, bir başkasının yükünü kendi omuzunda hissediyor. Burada yardımlaşmak bir görev değil, bir yaşam biçimi. Öyle bir etkileşim var ki; sokaklarında yürüdüğünüzde her selamın bir hatırı, her çay davetinin bir manası olduğunu anlıyorsunuz.
​Bir yıldır bu coğrafyada edindiğim izlenimler bana şunu öğretti: İnsan, konforun olduğu yerde değil, paylaşımın olduğu yerde yaşlanmadan yaşlanabiliyor. Orada öğrendiğim en büyük hakikat ise "paylaşmak" üzerine oldu. Paylaşmak; sadece ekmeği bölüşmek değil, umudu çoğaltmakmış. Beytüşşebaplılar, kısıtlı imkânları nasıl bereketli bir sofraya dönüştüreceklerini, en zor şartlarda bile nasıl gülümseyerek "yok"u nasıl "var" edebileceklerini bana öğrettiler.
​Bugün, modern dünyanın insanı yalnızlığa mahkûm eden o kalabalık şehirlerine kıyasla, Beytüşşebap benim gözümde ülkemizin en yaşanabilir köşelerinden biridir. Çünkü burada hayat, teknolojiyle değil, dokunuşlarla akıyor. Burada insan, bir başkasının derdini dert edindiği sürece gerçekten var oluyor.
​Beytüşşebap’ta olmak, bir öğretmen olarak sadece öğretmek değil, aynı zamanda o derin insanlık mektebinde bir ömür boyu öğrenci kalmak demek. Bu toprakların insanından öğrendiğim o sarsılmaz paylaşma kültürü, benim için en büyük hazinedir. Ve ben, bu hazinenin içinde olmaktan, bu güzel insanların yüreğine dokunmaktan tarifsiz bir mutluluk duyuyorum.
​Burası sadece bir ilçe değil; burası, insanın insana tutunduğu, sevginin tüm zorlukları yendiği, dünyanın en sıcak yuvasıdır.