Teknolojinin zirvesinde, bir Tesla’nın sessiz kabininde otururken dış dünyadan tamamen kopuk bir mükemmellik hissedebilirsiniz. Otonom sürüş, devasa dokunmatik ekranlar ve yapay zekanın milisaniyeler içinde aldığı kararlar... Hepsi insan zekasının geldiği büyüleyici bir noktayı temsil ediyor. Ancak, bu teknolojik sterilizasyonun içinde eksik olan bir şey var: Ruhun pürüzlere değme ihtiyacı.
​İşte o noktada, eski Şırnak sokaklarının tozlu yokuşları ve bir çocuğun ellerinde şekil alan "telten araba" (telden araba) devreye giriyor.

​Bir Tesla sizi gitmek istediğiniz yere en konforlu şekilde ulaştırır; ancak telten bir araba sizi olduğunuz ana hapseder. Şırnak’ın o dar, taşlı ve yokuşlu sokaklarında, çıplak ayakların toprağa değdiği o patikada yaşanan huzur, aslında bir yaratım sürecinin ve doğallığın sonucudur.

​Tesla’yı satın alırsınız, ancak telten arabayı inşa edersiniz. O telin her bükümünde, tekerlek yapılan her plastik şişe kapağında çocukluğun saf enerjisi vardır.Gelişmiş bir ses sistemi, rüzgarın eski evlerin arasından geçerken çıkardığı o fısıltıyı ve tekerleğin toprağı ezerken çıkardığı o çıtırtıyı asla taklit edemez.
​Teknoloji "pürüzsüzlük" vadeder. Oysa huzur, bazen o pürüzlerin içindedir. Arabanın yoldaki bir taşa çarpıp devrilmesinde, sonra gülümseyerek onu düzeltip yola devam etmenin sadeliğindedir.
​Yapay zeka bize dünyayı kolaylaştırabilir, ama dünyayı hissettiremez. Milyon dolarlık yazılımlar, bir çocuğun tozlu bir patikada, telden bir oyuncakla kurduğu o devasa hayal dünyasının yanına bile yaklaşamaz.​Çünkü teknoloji bize zaman kazandırır; ancak o tozlu sokaklardaki huzur, bize zamanın dışına çıkma şansı verir. Gerçek lüks, otonom bir sürüş değil; bir çift tel ve bir avuç toprakla dünyanın en mutlu insanı olabilme yetisidir.