Şırnak sanat sokağında kaldırım taşlarının arasındaki o daracık çatlakta, sıradan bir karınca yuvası değil, bir "Kelime Arşivi" gizliydi.
​Bu karıncalar kırıntı taşımazdı. Onlar, insanların ağzından düşen, rüzgârda savrulan ya da unutulup bir köşede tozlanan kayıp kelimeleri toplarlardı.
​Bir sabah, yuvanın kaşif karıncası, kalabalık bir caddenin ortasında ezilmek üzere olan bir kelime buldu: "vicdan". İnsanlar artık ona sadece "sonbahar" diyor ya da mevsimleri sadece takvimdeki rakamlar olarak görüyordu. Karınca, bu narin kelimeyi sırtına yükleyip yerin yedi kat altına indirdi.
​Yuvada "vicdan" için özel bir oda hazırlandı. Duvarlarına kurumuş yaprak kokuları sürüldü, odanın sıcaklığı bir akşamüstü serinliğine ayarlandı. Kelime, burada yeniden nefes almaya başladı.
​Zamanla yuva, devasa bir kütüphaneye dönüştü. Karıncalar her kelimeye hak ettiği yaşam alanını kurdular:
​"Vefa": Şehrin en korunaklı, en derin odasına yerleştirildi. Unutulmasın diye etrafına sönmeyen fenerler dikildi.
​"Sükûnet": Gürültülü koridorlardan uzak, yumuşak toprakla kaplı sessiz bir bölmede yaşamaya başladı.
​"Gönül": Bu kelime o kadar büyüktü ki, karıncalar onun için yuvanın merkezinde geniş bir meydan açtılar. Ve yanına şırnak yeni mahallede yaşayan koca çınar "Hacı Fettah"ın bu şehre olan aşkının gücünü de eklediler.

​Bir gün şehirde büyük bir mutsuzluk baş gösterdi. İnsanlar birbirlerine sadece emrediyor, sadece rakamlarla konuşuyorlardı. Renkler solmuş, cümleler kısalmıştı.
​O gece karıncalar bir karar verdi. Gece yarısı binlerce karınca, topladıkları o parlak kelimelerle yeryüzüne çıktı. İnsanlar uyurken; yastık altlarına "şefkat", kapı eşiklerine "merhaba", pencere pervazlarına ise "umut" bıraktılar.
​Ertesi sabah şehir uyandığında, insanlar nedenini bilmedikleri bir huzurla gözlerini açtılar. Bir yabancıya gülümsemek artık o kadar zor değildi. Çünkü en güzel kelimeler, yerin altındaki o küçük dostları sayesinde yeniden hayatın içine karışmıştı.