Şırnakspor’un köklü geçmişine ve o formanın ağırlığına tanıklık etmiş biri olarak hissettiğiniz bu derin hayal kırıklığını anlamak hiç zor değil. Bahsettiğiniz isimler sadece birer futbolcu değil; Şırnak futbolunun karakterini, sahadaki vakur duruşunu ve o şehrin ruhunu temsil eden birer semboldü.

​Mazinin Görkemi ve Bugünün Hüzünlü Gölgesi: Şırnakspor Ruhu Nerede?
​Futbol, sadece yeşil sahada koşturulan bir topun hikayesi değildir; bir şehrin kimliği, gençlerin umudu ve hepsinden önemlisi bir "gelenek" meselesidir. Şırnakspor denince akla gelen o sarsılmaz duruş, bugün ne yazık ki yerini derin bir boşluğa ve bize hiç yakışmayan görüntülere bırakmış durumda.
​Bir Geleneğin Taşıyıcıları: Ali Kılıç'tan Salih Basan'a
​Bizim hafızamızda Şırnakspor; Ali Kılıç'ın azmi, Halit Acar’ın liderliği, Lokman bayar ve Bahri Bayar'ın sarsılmaz disiplini ve Salih Basan’ın o formayı kutsal sayan futbol tutkusudur. Onlar sadece maç kazanmadılar; onlar Şırnak’ın adını her sahada saygıyla andırdılar. Sahada ter dökerken, üzerlerindeki formanın o şehrin onuru olduğunu bir an bile unutmadılar.

​Bugün yaşananlar, sadece bir skor tabelasındaki yenilgi değil, o büyük isimlerin miras bıraktığı "futbol beyefendiliğinin" kaybıdır.
​Rakibe ve oyuna duyulan saygı, Şırnakspor'un temel taşıydı.Sahadaki hırs, hiçbir zaman etik değerlerin önüne geçmezdi.O isimler için kulüp bir basamak değil, bir yuvaydı.
​Bu Tablo Bize Yakışmadı
​Geleneklerine bu kadar bağlı bir camianın, son dönemde yaşanan kaotik ve spor ruhundan uzak görüntülere teslim olması kabul edilemez. Şırnak futbolu, Ali Kılıçların attığı sağlam temeller üzerine daha iyisini inşa etmesi gerekirken, ne yazık ki o eski günlerin asaletini mumla aratır hale gelmiştir.
​"Futbol bir temaşa sanatıdır; ancak içinde ahlak ve gelenek barındırdığı sürece sanattır."
​Şırnakspor’un yeniden ayağa kalkması, sadece maddi yatırımlarla veya transferlerle mümkün değildir. Bu kulüp, Ali Kılıçların, Halit Acarların ve Lokman Bayarların temsil ettiği o "eski toprak" ruhuna, o ağırbaşlılığa ve futbolun güzelliğine yeniden dönmek zorundadır. Aksi takdirde, sadece geçmişin zaferleriyle avunan, bugünün ise hüzünle izlendiği bir hatıra olarak kalacaktır.
​Bu şehre, bu formaya ve o şanlı geçmişe yakışanı yapmak; bir zorunluluk değil, o efsane isimlere olan borcumuzdur.