Sabahın ilk ışığını beklememe gerek kalmayacak kadar dışarıyı aydınlatan bir beyazlık var. Kar yavaş yavaş yüzünü göstermeye başlamış. "Gerçi son zamanlarda bir kar tanesi gibi olduk hepimiz. Birbirimize temas etmeden ayrı ayrı eriyip düşüyoruz."

Neyse, ajitasyon yapıp bu beyazlığın kıvamını kaçırmak istemiyorum.

Dışarı çıkıp biraz kar toplayıp eve getirdim. Soğuk olsa bile üzerine döktüğüm pekmez içimi ısıttı. Tadı çok güzel ve eski anılarımı bana hatırlatacak bir kıvamı vardı. Hatırlayanlarınız vardır; eski mahallelerimizde kar yağdığında herkes pekmezini hazır tutardı. Büyük küçük demeden ortak bir tüketme alışkanlığımızdı... Bir nevi eskiden sade ve sıradan ama harika bir yaşamımız vardı. Bütün bu olup bitenlere baktığımda sıradan bir yaşamın ne kadar değerli olduğunu bu saatte dışarı çıkıp topladığım kardan almış olduğum mutlulukla daha da kendi zihnimde pekiştirebildim. Sade bir yaşamı her zaman bulmaya çalışıyorum. Fakat bulmaya çalışırken ondan şüphelenmeyi de ihmal etmiyorum.

"Mutluluğun şüphe getirdiği bir evrede kar-pekmez tüketmenin garipliğini yaşayacağımı hiç düşünmemiştim."

"Sahi bir tek ben mı garip hissediyorum bu basit duruma karşı?"

Her neyse; garip duygu durumumu bir tarafa bırakıp pencereye yöneldim. Hafif bir şekilde pencerenin perdesini aralayıp yağan kar tanelerinin olağanüstü kombinasyonunu izlemeye çalışıyorum. Damak tadımda hala kar tadı olunca yağan kar tanelerinin az kalmış toprak alanlara teması ayrı bir güzellik uyandırdı ruhuma. Gökyüzündeki her kar tanesine dokunmuş gibiyim. Veyahut kar yağarken gökyüzüne doğru başımı kaldırıp yağan tanelerin yüzüme temas ettiği durumu yaşıyor gibiyim.

En çokta eski yaşam alanıma yağan kar tanelerinin üçgen şeklinde yapılmış koca koca binaların çatısına yağmış olduğu için yaşadığım huzursuzluğu kar tanelerinin beyazlığına gömüyorum. Çatılar yerine tek katlı eski evlerimiz olsaydı sabah gidip yağan karı temizlemenin huzurunu yaşardım. Öyle olmayacak. Huzuru şimdilik karın beyazlığında aramak durumundayım. Birde damağımdaki kar ve pekmezde...