Kelimelerin beni yavaş yavaş kendi özüme götürdüğünü gördüğüm için konuşmaktan vazgeçeceğimi düşünmüyorum.Her geçen gün yapmış olduğum amatör hataların farkına varıp ilerlemeye çalışsam bile, geçmişte; toplumsal ve sosyal mesaj verme saçmalığında yapmış olduğum ukalalıkların bende oluşturmuş olduğu derin çukuru yine kelimelerle dolduruyorum.Kelimelerin sıcaklığını yaşadığım ilk günlerde yapmış olduğum ukalaca tavırların farkına varmam iyi oldu sanırım. Bir nevi, bilgi sahibi olmayıp fikir sahibi oluyordum. Bunu her gün kelimelerin yolunda ilerleyerek özüme yavaş yavaş ulaştığım yolda farkettim.
Her yolun doğru olup olmadığını, bazen zaman, bazen de yapmış olduğumuz hatalarla görebiliyoruz. Benim bu noktada yapmış olduğum en büyük hatalardan biri de, heyecanımı popülizme kurban etmek olmuştu. Edebiyatın dikkat çekmek değil de, bir yaşam şekli olduğunu farkedince, yapmış olduğum ukalalıkların iç hesaplaşmasıyla karşı karşıya kaldım. Ve bunu atlattım.
Edebiyata ve özellikle edebiyat alanında müthiş katkıları olan insanlara olan saygımdan dolayı kendi sınırlarımı aşmamam gerektiğine inanıyorum. Çünkü bu alanın derinine inmenin bir okyanus boyu mesafesi olduğunu özüme yavaş yavaş ulaşınca fark ettim. Sanırım geçmişte yaptığım edebi ergenliği aştım artık. Ve bu alanın daha önce hiç temas etmediğim yönünü aramak istiyorum kelimelerimle. Artık özeleştirimi yapmışsam, yeni cümleler bulmanın yollarını aramak istiyorum.