Bu sabah 10 gibi evden çıkmıştım. Çarşıya giderken her zaman kullandigim yoldan gitmedim. Bu sefer aşağı toprak yoldan gitmek istedim. Yolda ilerlerken uzun bir çubuk buldum. Elime aldığım çubukla toprak yolda uzun çizgiler bırakıyordum arkamda. Toprağın verdiği huzurla merhamet duygumun beslendiğini hissettim. O esnada küçük bir karınca yuvası çıktı karşıma. Yuvaya basmamak için adımlarıma çok dikat ediyordum. Dikatimi çeken başka bir şey daha vardı. Karınca yuvasına yem götüren taşıma sürüsünün önüne büyük bir taş yuvarlanmıştı. Karıncalar taşın etrafını dönmek zorundaydılar. Elimdeki çubuğu bırakıp, karıncaların daha rahat hareket edebilmeleri için taşı ayakkabımla itip yollarının açılmasını sağladıktan sonra toprak yolu yürümeye devam ettim. Elimde çubuk yoktu. Bu sefer parmaklarımla topraktan filizlenen ve güneşten dolayı sarımsı bir renk alan çimlere dokunmaya başlamıştım. Toprağın gücünü kendi içimde hissediyordum çimlere dokunurken. Bu şekilde yolu yarılamıştım. Güneş, yavaş yavaş öğlen sıcaklığını hissettirmeye başlamadan adımlarımı hızlandırmaya başladım. Ama toprak o kadar ruhuma dokunmuştu ki; yürümeye kıyamıyor gibiydim. Aslında betona ulaşıp modernizmin soğukluğuna ulaşmaktansa toprak yolda ilerleyip güneşin sıcak etkisini yaşamayı tercih ederim. Fakat betona ulaşmak zorunda idim. Çok kısa bir mesafe kala çok güzel bir şey buldum. Kaplumbağa yavrusu. Hemde minnacık. Hiç vakit kaybetmeden avuçlarıma aldım. Çok güzel görünüyordu. Bir o kadarda kendimi ürkek hissettim onu ellerime alırken. O kadar küçüktü ki; zarar vermekten korkuyordum. Kısa bir süre avuçlayıp baktıktan sonra doğal ortamına bırakıverdim. Beton yola ilerlerken aklım hala küçük kaplumbağadaydı. Ruhuma yeni bir Rönesans hissettirdi.