Şırnak’ta yeni yılın, havai fişeklerle, kutlamalarla geçtiğini hiç hatırlamam; dağların üstüne çöken ağır bir sessizlikle gireriz yeni yılda hayata. Karanlık erkenden çöker, sokak lambaları sarı bir yalnızlık yakar kaldırım taşlarına. Bizler de o yalnızlığın en yakın tanıkları olarak tamamlarız geceyi ve yılı.. Şehir de insanlar da yeni yıla girmeden önce uzun uzun düşünür sanki.

Bir evde soba yanar, başka bir evde çay demlenir. Televizyon açık ama kimse gerçekten bakmaz ekrana. Saat on ikiyi bekleyenler vardır ama daha çok, geçen yılı içinden sayanlar… Şırnak’ta zaman bohemdir; kuralsız, acele etmez, kimseyi zorlamaz. Dakikalar değil duygular ilerler.

Bu şehirde yılbaşı biraz geçmişle oturmaktır. Gidenleri anmak, kalanlara bakmak, susarak konuşmaktır. Pişmanlıklar, kızgınlıklar, kırgınlıklar “geçen sene bu zamanlarda” diye başlayan cümleler… Sokaklarda yankılanan bir kahkaha yoktur belki ama her pencerede yarım bir umut durur. Şırnak büyük beklentiler kurmaz; küçük sevinçlerle ayakta durmayı umut eder…

Şehir sakindir: çünkü her şey biraz yarımdır ama gerçektir. Ne sevinç tam bağırır ne hüzün tamamen susar. Dağlar olduğu gibi durur, şehir onların gölgesinde yeni bir yıla daha girer. Kimse “her şey güzel olacak” diye bağırmaz; ama herkes içinden “belki bu yıl” der.

Yeni yıl, Şırnak’ta bir dilekten çok bir sabırdır. Birlikte içilen son çay, paylaşılan bir tabak, kapıdan çıkarken edilen kısa bir dua… İşte bütün süs bu kadardır. Ama belki de en sahicisi. Saat on ikiyi geçtiğinde şehir değişmez. Aynı sokaklar, aynı insanlar, aynı yükler. Yaşanan zorluklar bir gecede silinmez çünkü: ama yeni yıl onları taşıyabilecek kadar temennisi getirir. Belki de bu yüzden yılbaşı eğlenceden çok “niyettir” bu şehirde. “ Daha iyi olsun“ demenin mütevazi ve umut eden bir yoludur.

Şırnak’ta yeni yıl, hayata bir gün daha tutunabilmek demektir. Diğer bütün günler gibi…

Gösterişsiz, gürültüsüz, sessiz ama gerçekçi ve samimi…

Abartısız ama derin.