Yeni neslin yaşamın özünden çok uzakta yaşadığını görünce onlar adına çok üzüldüğümü hissediyorum. Günümüz dünyasındaki bireysel ve materyal bir yaşamın tamda ortasında kaldılar. İşin kötü tarafı ise; teknoloji ve bireysel özgürlüklere sahip olduklarını düşündüklerini sanarak, çok şanslı olduklarını dile getiriyorlar. Herşeyi o kadar çok çabuk tükettiler ki; duygu olarak 80 yaşını dahi geçtiklerinin farkında bile değiller. Yeni nesille yaşıtlarımızı karşılaştırdığım zaman, bizim neslin hatta bizden önceki bütün nesillerin çok şanslı olduklarını net bir şekilde dile getirebilirim. Yeni nesil aslında yaşamı hissetmediler. Ve hiç bir şey yaşamadan çok şey yaşadıklarını düşünüyorlar. Mesela; elbiseleri ve üzerleri kirlenmeden eve gittikleri bir çocukluk geçirmedikleri için çok şey kaybettiler. Okula giderken öğrencilerin ayak izleriyle oluşan patika toprak yoldan okula gittikleri bir günleri dahi olmadı. Sabah evden çıkarken annelerinin saç ekmeği arasında onlara yaptıkları yemeği yolda yürür bir vaziyette tüketmediler. Okulun ilk ders saatine saatler kala okulun kapısına gelip kalbini çalan kızı bir defa görebilmek için bekleyebilecek kadar aşık olmadılar. Sevdiği kızın, ona okulda masum bir şekilde günaydın deyişiyle, kızın ona aşık olduğunu düşünecek kadar saf ve temiz bir kalbe sahip olmadılar. Yeni nesil çok şey yaşamadı ve bir çok şeyi tükettiler. Mesela; gerçek dostluğun sosyal medyada bir takip yada beğeni değilde her koşulda yanlarında olacak kadar asil dostluklar yaşamadılar. Onları asla yadırgamıyorum. Hepsini de bir öğretmen olarak gücümün ve kalbimdeki samimiyetin yettiği kadar sevmeye çalışıyorum. Fakat onlar adına üzülecek kadar benden önceki neslin öğretmenlerinden öğrendiğim insanlıkla yine bir öğretmen olarak onlara en azından sevginin ne kadar değerli olduğunu aşılamaya çalışacağım. Bunu sosyal medyada bir beğeni ile değil , kalplerine yakın durmaya çalışarak yapacağım.